Ostatnie komentarze
|
|
Sosnowiec ul. Piłsudskiego Józefa, marsz. |
|
Tigo (2020-12-02 08:29:26)
Budynek pośrodku (drugi z lewej) jest to prawdopodobnie istniejący budynek pod adresem Piłsudskiego 69. Obecnie jest ocieplony, ale w taki sposób wyglądał przed remontem. Wiem że w tej okolicy było dużo takich kamienic jak na zdjęciu, gdzieniegdzie są jeszcze pozostałości fundamentów. To były chyba budynki hutnicze. Mam wrażenie że budynek 1szy z prawej też istnieje (był tam kiedyś bar i sklep z częściami samochodowymi).
|
|
ritterswalder (2020-12-02 09:14:51)
Myślę że masz rację. Liczba osi elewacji oraz bryła się zgadza.
|
|
rdx0 (2020-12-08 22:11:48)
Też się z tym zgadzam. Na mapie Orsip rok 1914-1918 jest taki sam układ budynków jak na fotografii. To ten adres.
|
|
rdx0 (2020-12-08 22:28:32)
Tylko data. Na mapach od 1901-1913 nie ma tej zabudowy. Pojawia się na mapie 1914-18. Czyli to będzie po 1913 roku.
|
|
4elza (2020-12-30 05:37:18)
Uporządkowane.
|
|
|
Sosnowiec Sosnowiec - zdjęcia niezidentyfikowane |
|
4elza (2020-12-30 05:27:14)
Jeśli już, to najprawdopodobniej ul. Staszica, ale z której strony?
|
|
|
Sosnowiec Garaże |
|
4elza (2020-12-30 04:53:53)
Ogółem ksiądz dysponuje sześcioma garażami.
Zamierzałam jeszcze coś dodać, ale pozostawiam niewypowiedziane...
|
|
|
Katowice Bar (nieczynny) |
|
ireneusz1966 (2020-12-29 23:37:20)
Muchowiec
|
|
Grzegorz Małyszczuk (2020-12-29 23:45:19)
Jak najbardziej.
|
|
ireneusz1966 (2020-12-29 23:54:45)
Ale masz ustawione Śródmieście
|
|
Grzegorz Małyszczuk (2020-12-30 01:13:12)
Tego nie zmienisz. Cała Francuska jest przypisana do Śródmieścia. Zauważ, że klub jeździecki czy korty tenisowe mają tamie samo przypisanie. Obiekt przypisany do adresu Francuska 180.
|
|
a%3A2%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A4%3Bi%3A1%3Bs%3A9%3A%22%C5%9Bl%C4%85skie%22%3B%7D%7D
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Przegląd powstańców z Pszczyny i okolic przez komendanta powiatowego Krzyżowskiego
Fragmenty elewacji kamienicy, detal z maszkaronem.
Sztauwajery -Dolina Trzech Stawów
Ogólny widok na wjazd prowadzący z ulicy na podwórko kamienicy.
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
|
Jednym z interesujących zabytków, równie zaniedbanych, na Bielskim Syjonie, jest Stary Cmentarz Ewangelicki. dodano: 2020-12-28, autor: JureK |
|
"Schroń się tam szybko, bo nie mogę nic uczynić, dopóki
nie wejdziesz! Dlatego to miasto nazywa się Soar.
Gdy słońce wzeszło nad ziemią, Lot wszedł do Soa... dodano: 2020-12-28, autor: JureK | |
|
Bielski Syjon stanowi część historycznej dzielnicy Bielska Białej zwanej Górnym Przedmieściem, którego centralnym punktem jest plac Marcina Lutra ze znajdując... dodano: 2020-12-28, autor: JureK |
|
„Sadzawka pastorów” to fragment kamiennej konstrukcji grobowca rodziny Baum i Friedlander, mieszanej rodziny żydowsko-ewangelickiej, których rodzinna mogiła mi... dodano: 2020-12-28, autor: JureK | |
|
W okresie reformacji Kościół Ewangelicko-Augsburski odrzucił instytucję zakonów, a ich odpowiednikiem stały się diakonaty, w których siostry służebnice ... dodano: 2020-12-28, autor: JureK |
|
Ulica 11 Listopada, „Bielski deptak”, w latach 1772-1785 część traktu środkowogalicyjskiego, będącego główną osią komunikacyjną Galicji birgnącego z ... dodano: 2020-12-27, autor: JureK | |
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 245. Numer posesji był podwójny. Dla ul. Dworcowej nr 14, zaś dla ul. Bezruča 32. Kamienica powstała w 1925 r. Inwestorem było Powszechne Towarzystwo Budowlane i Mieszkaniowe pracowników państwowych. Według planów Eduarda Davida zbudowała je firma Josef Nossek & Adolf Richter. Prace budowlane przebiegały również nocą (oświetlenie elektryczne), by zdążyć w terminie. W 1925 r. znajdował się tu zakład fryzjerski - damski Vladimira Navratila, galanteria Paula Matisska oraz drogeria z akcesoriami fotograficznymi Josefa Marka (w 1924 r. był w Orłowej), a także Občanska založna. W styczniu 1930 r. z piwnicy Marka skradziono 15 butelek wina z czego 5 butelek zostało wypite na miejscu w piwnicy.
1932 księgarnia, artykuły papiernicze, płyty muzyczne gramofony Teofil Jelinek
Dodał: vetinari, 2020-12-29 18:27:24
więcej  |
|
|
| Szkoła Podstawowa Nr 33 im. Stanisława Ligonia |
| Katowice |
|
Szkoła Podstawowa Nr 33 w Katowicach funkcjonuje od 1957 roku. Została wyodrębniona ze Szkoły Podstawowej Nr 25 mieszczącej się przy ul. Feliksa Bocheńskiego. 9 maja 1968 roku szkole nadano imię Gwardii Ludowej a hymnem szkoły zostaje Marsz Gwardii Ludowej ze słowami Wandy Zieleńczyk, uczestniczki ruchu oporu. W roku 1981 wyznaczono teren pod budowę nowej szkoły, której budowę zlecono firmie "Fabud" z Siemianowic Śląskich. W latach 1983 -1986 szkoła funkcjonowała w 2 budynkach. Najmłodsi uczniowie uczęszczali do starego budynku - obecnie szkoła prywatna przy ul. Witosa natomiast klasy starsze odbywały naukę w tymczasowej szkole przy ul. Kossutha - obecnie budynek NFZ. Obecny budynek został oddany do użytku 1 lutego 1986 roku. 28 kwietnia 1995 roku szkoła zmieniła patrona. Został nim Stanisław Ligoń. 1 września 1999 roku utworzono Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 7 w Katowicach, w skład którego wchodziły: Szkoła Podstawowa nr 33 im. Stanisława Ligonia oraz Gimnazjum nr 6 im. Stanisława Ligonia. Po kolejnej reformie szkolnictwa, 1 września 2017 roku szkoła powróciła do poprzedniej nazwy - Szkoła Podstawowa Nr 33 im. Stanisława Ligonia.
na podstawie: Historia Szkoły Podstawowej Nr 33
Dodał: Grzegorz Małyszczuk, 2020-12-29 14:57:40
więcej |
|
|
| Przejazd kolejowy |
| Katowice |
|
Przejazd kolejowo - drogowy na szlaku jednotorowej zelektryfikowanej linii kolejowej nr 68 (dawniej również jednego toru linii kolejowej 653), na skrzyżowaniu z drogą powiatową (ulica gen. Zygmunta Waltera Jankego)
Jest to przejazd kategorii A (przejazd użytku publicznego z rogatkami, na którym ruch kierowany jest przez uprawnionych pracowników zarządcy kolei posiadających wymagane kwalifikacje przy pomocy urządzeń przejazdowych wyposażonych w rogatki zamykające całą szerokość jezdni ), o numerze 142 001 836 .
.
Dodał: mag , 2020-12-28 23:13:59
więcej |
|
|
| Magazyn budowlany Ludwiga Kametza - nr 2 |
| Cieszyn |
|
Na skrzyżowaniu obecnej ul. Bożka i ul. Moskiewskiej stał podłużny, drewniany obiekt gospodarczy (pewnego rodzaju zadaszenie - wiata) należący do firmy budowlanej Ludwiga Kametza, który nazywano "Materialschopfen". Obiekt ten został wzniesiony w 1888 r., czyli w chwili powstania firmy. W 1889 r. został rozbudowany (wydłużony). Widoczny jest m.in. na planie miasta z 1890 r.
. Do jego rozbiórki przystąpiono przed wzniesieniem rogowej kamienicy przy ul. Bożka 20
, czyli w 1902 r. Na marginesie należy dodać, iż w prasie regionalnej z marca 1897 r. mieszkańcy tejże ulicy skarżyli się na nieestetyczność owego obiektu stojącego w bliskości czynszowych kamienic.
Dodał: vetinari, 2020-12-28 22:55:39
więcej |
|
|
| Magazyn budowlany Josefa Motiky |
| Cieszyn |
|
Przyziemny budynek wykonany z drewnianego budulca służył za magazyn firmy budowlanej Josefa Motiky, który nazywano "Arbeiterbaracke". Projekt obiektu został przygotowany przez Josefa Motikę w 1892 r. Budynek usytuowany był na działce należącej do Ludwiga Kametza. Wnętrze budynku było ogrzewane piecem. Nie wiadomo czy obiekt ten powstał, gdyż jego istnienie nie potwierdzają plany sytuacyjne ani zdjęcia. Dodał: vetinari, 2020-12-28 22:45:20 |
|
|
| Przejazd kolejowy |
| Katowice |
|
Przejazd kolejowo - drogowy na szlaku jednotorowej, zelektryfikowanej linii kolejowej nr 142, na skrzyżowaniu drogą powiatową (ul. Boya- Żeleńskiego), w dzielnicy Kostuchna.
Jest to przejazd kategorii A (przejazd użytku publicznego z rogatkami, na którym ruch kierowany jest przez uprawnionych pracowników zarządcy kolei posiadających wymagane kwalifikacje przy pomocy urządzeń przejazdowych wyposażonych w rogatki zamykające całą szerokość jezdni ), o numerze 142 008 874. Dodał: mag , 2020-12-28 22:25:49 |
|
|
Kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 333. Numer posesji był 9. Budynek został wzniesiony w 1930 r. przez firmę Pluskal i Riedel podług projektu Alfreda Wiedermanna. Właścicielem kamienicy był Josef Hermann, który prowadził restaurację na Rynku pod numerem 15
, gdzie również mieszkał. W pomieszczeniach handlowych opisywanej kamienicy znajdowały się m.in.: sklep meblowy Heinricha Hechta, handel szkłem i porcelaną Stefanii Launowej, biuro techniczne instalatora Bohumíra Kabátka, modystka Klara Faust, sklep z trzewiami prowadzony przez Pinkasa (od 1938 r.) a także cukiernia Gustawa Knirlinga, który mieszkał przy ul. Niemieckiej 6
, gdzie również prowadził cukiernię. Do 1932 r. był współwłaścicielem fabryki czekolady "Delta" - więcej na jej temat tu:
. Po II wś. cukiernię prowadziła rodzina Recmanów. Właścicielem kamienicy krótko po II wś. był nadal Josef Hermann.
Dodał: vetinari, 2020-12-28 21:46:03
więcej |
|
|
Kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 329. Numer posesji był 7. Budynek został wzniesiony w 1930 r. przez firmę Pluskal i Riedel podług projektu Alfreda Wiedermanna. Właścicielem kamienicy był Josef Hermann, który prowadził restaurację na Rynku pod numerem 15
, gdzie również mieszkał. W pomieszczeniach handlowych znajdowały się m.in. sklep konfekcyjny Aloisa Wellnera, drogeria oraz sklep z sprzętem fotograficznym Oskara Wybitula, sklep tekstylny A. Brožka, a także zakład stolarski Bedřicha Slivečki. Właścicielem kamienicy krótko po II wś. był nadal Josef Hermann.
Dodał: vetinari, 2020-12-28 21:43:33
więcej |
|
|
Parterowy dom z dwuspadowym dachem przypisany był do dzielnicy Saska Kępa z numerem konskrypcyjnym 14. Numeru posesji początkowo nie posiadał. Przydzielony został dopiero w 1892 r. i był on podwójny. Dla ówczesnej ul. Saska Kępa był to nr 19, zaś dla ówczesnej Mervillgasse był to nr 2. Budynek został wzniesiony w 1808 r., co poświadcza księga gruntowa. Pierwszym właścicielem był Franz Frisa. Podług mapy katastralnej Brandysa z 1836 r. obiekt był wykonany z trwałego budulca, czyli cegły lub kamienia i nosił tzw. BP numer 77. W 1863 r. pod budynkiem miała zostać wykopana piwnica. W najstarszej Książce Adresowej Cieszyna z 1874 r. jako właściciel został odnotowany Johann Hauke (w Silesii notowany od co najmniej 1869 r.), który trudnił się budową organów. Warsztat znajdował się w oficynie. W 1882 r. Silesia odnotowuje incydent podpalenia przez chłopca zabudowań należących do Planiego (Ferdinand Plany). W maju 1886 r. warsztat ten ponownie spalił się. Tak relacjonowała Gwiazdka Cieszyńska: W sobotę przestraszone zostało miasto dwoma alarmami ogniowemi. O godzinie 11 1/2 przed południem dano znak, że na Saskiej Kępie się pali. Zajęły się trzaski w warsztacie stolarskim p. Planyego, lecz straż pożarna rychło ogień stłumiła. Ledwo się miasto uspokoiło, gdy w godzinę później nastąpiła druga trwoga, że na wyższem przedmieściu gore. Spaliła się tam szopka z chlewkami przy domku za farbiernią p. Szołtysa. I tu szybka pomoc straży pożarnej i obecnych ludzi ugasiła ogień. Wojsko także szybko na oba punkta przybyło. Popłoch był dla tego wielki, ponieważ poprzednio obiegały wieści o listach grożących podpaleniem na ten dzień, aczkolwiek p. burmistrz tym wieściom zaprzeczył. Aresztowano też dwóch podejrzanych, lecz ich wkrótce dla braku dowodów wypuszczono. W tym samym roku dobudowano ubikacje. Najprawdopodobniej po powyższym pożarze Plany sprzedał zabudowania Alexandrowi Sekulowiczowi, który jest notowany w Książce Adresowej na rok 1886. Od 1887 r. dom należał do Josefa Glesingera. W tym samym roku budynek nieznacznie przebudowano według projektu Josefa Schwedy i Johanna Franka. Celem przebudowy była modernizacja gospody, którą wynajmował Johann Domes. W tym samym roku pojawiło się ogłoszenie o wynajmu gospody. W 1889 r. wzniesiono przybudówkę. W 1891 r. przyziemne pomieszczenia adaptowano do celów handlowych oraz zbudowano stajnię, w której działała również kuźnia należąca do Antona Matuschka. W 1895 r. w głównym budynku otworzył magazyn z mąką, solą itp. Andrzej Bardoń młynarz z Podobory i Błogocic. Ostatnim właścicielem był Johann Then - dekarz łupku, który zmarł w 1902 r. licząc 66 lat - pochowany został na cmentarzu komunalnym. W 1888 r. Johann Then mieszkał w budynku dawnej szkoły, na obecnym placu Teatralnym, pod numerem konskrypcyjnym 163. Budynek wyburzono około 1897 r., a na jego miejscu wzniesiono rogową kamienicę Kathariny Then
.
Dodał: vetinari, 2020-12-28 21:33:49
więcej |
|
Prev
|
